“Welke zemel is dat nou weer…”

Zodra de bel gaat, draait een rimpelig snuitje naar de deur en onder haar grijze haren wordt gemompeld: "Wie zou dat nou weer zijn?". Met een paar stappen, komt een vrolijk gezicht om de deur, "Hoi, daar ben ik weer,". Er komt er een lach op haar rimpelige gezicht, en een opgeluchte kreet "Gelukkig jij bent het!"

Wanneer je lichaam je in de steek laat en je aangewezen wordt op de thuiszorg, dan kan deze gebondenheid zorgen voor een benauwend effect. Je wil je niet zomaar toevertrouwen aan elke zuster, laat staan een broeder. Na een gesprek met mevrouw begrijp ik deze drempel, Ze had eerder namelijk ook in de thuiszorg gewerkt. Alleen had zij nooit verwacht dat ze zelf in een situatie terecht zou komen, dat ze zorgafhankelijk zou worden.

Mijn eerste ervaring als wijkverpleegkundige in opdracht bij een terminale cliënt, was eigenlijk wel humor. Wanneer ik bij de cliënt in kwestie binnen kwam, hoorde ik als eerste: "Oh wat erg, ik dacht dat je een zemel was!". Waarop ik lachend antwoordde: "Dit is wel een slechte openingszin". 

De spanning die ik had omdat dit de eerste keer was voor een familiegesprek tijdens de laatste levensfase, was ook plots verdwenen. Ik had niet eerder zo’n gesprek gevoerd en was eigenlijk een prooi voor de leeuwen. Het is bijzonder om nauw betrokken te zijn in deze zorg. Ook is het bijzonder dat je dit leert coördineren. 

Door deze gesprekken, vertrouwen creëren en een ontspannen sfeer, kan je veel bereiken, maar vooral vanuit de wens van de cliënt. 

De belangrijkste les is dat het gewaardeerd wordt als je jezelf blijft, want zónder dat je het wilt of vraagt wordt er een spiegel voor je neus gezet.

 

 

Foto: Alex Blajan

Sollicitatie formulier

Bestanden moeten kleiner zijn dan 2 MB.
Toegestane bestandstypen: txt rtf html pdf doc docx odt.

Wil je gebruiken van deze NurseStation Deal?

Registreer je dan nu!