Donkere enkellaarsjes, maat 36 Deel II

Er ligt niet veel in de kast. Een broek, een jas en een vies shirt in een apart tasje. Onderin de kast staat een paar donkere enkellaarsjes. Ik stop alles stuk voor stuk in een grote plastic tas. Als laatste pak ik de enkellaarsjes. Even twijfel ik of ik ze in een aparte tas moet doen, omdat ik de kleren niet vies wil maken door de laarsjes er bovenop te leggen. Ik sta met de laarsjes in mijn handen in het midden van de lege kamer, en kijk onderop de zolen welke maat ze zijn. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dat doe, maar ik doe het toch. Maat 36. Je had maat 36.

Amper 24 uur geleden had je deze enkellaarsjes nog aan, kwam je ermee het ziekenhuis in. Nu gaan ze het ziekenhuis weer uit. En jij ook. Maar niet samen.

Ik vraag me af naar wat voor gelegenheden je deze laarsjes aan hebt gehad. Had je ze heel de dag al aan of heb je ze snel gepakt toen de ambulance voor de deur stond? Hoeveel kilometers heb je gelopen op deze laarsjes, naar welke plekken heb je ze gebracht? Zaten ze lekker, pasten ze goed, droeg je ze graag? Ik kan het je niet meer vragen. 

Toen jij bij mij op de afdeling kwam had ik niet gedacht dat je ook zo snel weer weg zou zijn. Niemand had dat eigenlijk gedacht, anders was je in de eerste instantie al niet bij mij gekomen. Het duurde ook maar kort, je was binnen twee uur alweer weg. Nog geen dag geleden lag je hier nog, en nu moet ik je spullen inpakken en opruimen omdat er een nieuwe patiënt op deze kamer komt. Op jouw kamer.

Ik sta met een paar donkere enkellaarsjes, maat 36, in mijn handen. Ik sta nog steeds in het midden van je kamer, op de plek waar jouw bed niet lang geleden nog stond. Nu is je kamer leeg, je bed staat er niet meer. De kamer die vóór jou al van veel andere patiënten was, zal ook na jou van veel andere patiënten zijn. Zo gaat dat, alles gaat gewoon door. Toch voelt het alsof de kamer een klein beetje meer van jou is dan van alle anderen. Ik zou willen dat dat niet zo was, dat het anders was afgelopen. Dat je zelf op deze enkellaarsjes het ziekenhuis weer uit zou lopen. 

Ik stop de laarsjes in de tas, bovenop de andere kleding. De kleren mogen vies worden, je hoeft ze toch niet meer te dragen. Ik zet de tas weg en loop  de kamer uit om de  nieuwe patiënt op te halen en naar de kamer te brengen. Naar jouw kamer te brengen. Het werk gaat door; het leven gaat door en het voelt zo tegenstrijdig. Ik had het je zo gegund om deze enkellaarsjes nog heel vaak te dragen, om er nog grote afstanden op te lopen tot ze helemaal versleten waren. Nu loop je op deze laarsjes enkel nog door mijn hoofd.

 

Enkellaarsjes, maat 36ʹ is een driedelige serie blogs van onze blogger Esther. Lees hier deel 1 en morgen deel 3 van de serie!

 

Foto: Jia Ye

Sollicitatie formulier

Bestanden moeten kleiner zijn dan 2 MB.
Toegestane bestandstypen: txt rtf html pdf doc docx odt.

Wil je gebruiken van deze NurseStation Deal?

Registreer je dan nu!

Meer van deze coach

Om jezelf te kunnen waarderen, is het belangrijk als je je eigen kwaliteiten ziet. Soms valt dat niet mee, want het is immers heel gewoon dat... Lees meer
Velen van ons zullen het herkennen… Je gaat naar een bijeenkomst waar allemaal mensen zullen zijn die je niet kent. Of je gaat voor het eerst... Lees meer
In je werk kom je dagelijks lastige mensen tegen. Dit kan in allerlei soorten en maten zijn. Extreem arrogante mensen, afstandelijke mensen,... Lees meer
TIP 1: Weet wat jouw werkdruk veroorzaakt Met hard werken en een hoge werkdruk is in principe niets mis. Belangrijk is dat je het gevoel... Lees meer

Meer van deze coach

Wat is een zelfbeeld en hoe ontstaat het? Een zelfbeeld is een beeld dat je over jezelf hebt gevormd in de loop van je leven. Het omschrijft... Lees meer
Af en toe even niks doen, is veel belangrijker dan men in eerste instantie zou verwachten.  We leven in een tijdperk waarin iedereen... Lees meer
Heb jij plezier in je werk, maar raak je soms gefrustreerd door de werkdruk, het tekort aan collega’s, de toenemende administratieve last?... Lees meer