5 days inside
9 mei Door Kimly 1 reactie 

Zoals jullie misschien gezien hebben, liep Beau van Erven Dorens onlangs vijf dagen mee in een hospice. Het lijkt een mooie weerspiegeling van de werkelijkheid, want palliatieve zorg is puur. Soms is het moeilijk, soms emotioneel en soms … Soms zijn er gewoon geen woorden voor. 


Hospice: het laatste stukje leven. Of zoals Beau het zei: “De wachtkamer van de dood.” De wachtkamer waar nog even het laatste stukje leven wordt geleefd. Het leven vieren dat er is geweest. Boetedoening, schulden vereffenen, het laatste moment van verzoeningen en misschien wel het meest moeilijke, het allerlaatste beetje hoop, grip verliezen op die laatste strohalm waar men zo hard aan vastgeklampt zit. Hospice: de plek om te sterven? Wat doe je dan? Crashen wij als zorgprofessional deze hoop? 

Intuïtie 

Intuïtie speelt in de zorg, en met name de palliatieve zorg, een grote rol. Zoals in het programma ‘Five days inside’ kom je niet alleen ‘mooie’ momenten tegen maar ook moeilijke en pijnlijke. Momenten waarbij de cliënt niet kan berusten in zijn of haar lot. Boosheid, onrust, verdriet, wrok. Het komt vaker voor dan men denkt. In de zorg krijgen wij er vaak mee te maken. Wat zeg je tegen iemand die vol in zijn wrok zit? “Goede reis!” Nee, natuurlijk niet… Maar wat dan wel? Is praten wel het juiste? Of is stilte misschien beter? Voor vele zaken zijn handboeken geschreven, maar voor palliatieve zorg niet. In elk geval niet voor deze benadering.

De reis van het sterven

Sorry voor de stevige taal, maar sterven is klote en doodgaan is kut. Wij komen het allemaal tegen in de zorg, er is geen ontsnappen aan. Iedereen verleent op een andere manier zorg. Maar het feit blijft dat de intuïtie van de zorgprofessional een bijzonder iets is, wat wij allen moeten koesteren. Zodat we net dat beetje extra aan liefde aan de zorg kunnen toevoegen, zodat de reis van het sterven zo goed en rustig mogelijk verloopt. Een gegeven dat erg mooi in beeld is gebracht in het programma ‘Five days inside’.