Niks om handen…
2 januari Door Ineke 0 reacties 

Het zonnetje schijnt en de lucht is blauw. Al met al een prachtige nazomer in september. Het was mijn tweede vrijwilligersweekend en we gingen op pad met 50 ouderen naar een mooi klooster. De bus kwam aanrijden  en ik zag veel grijze haren en lachrimpels op de gezichten. Ze hadden er zin in. Maar niet alleen zij, want ik stond zelf ook weer te popelen om ze een onvergetelijk weekend te bezorgen.

Na de gebruikelijke chaos die bestaat uit koffers naar de kamers brengen, mensen begeleiden en het inschenken van kopjes koffie, nam ik samen met de andere vrijwilligers  de mensen door. Ik hoorde geen schokkende verhalen. Nadat de koffie op was en we ook een broodje hadden gegeten, maakten we ons allemaal klaar voor onze voorstelronde in de avond. Een geslaagd succes en de mensen waren goed moe geworden, tijd om naar bed te gaan. Nadat we alle mensen naar bed hadden geholpen, stond de klok op half 12 en werd het ook tijd dat ik onder de wol kroop.

Verward

Klop, klop, klop, klonk er opeens op mijn deur en langzaam ging deze open. “ .. Ineke, Ineke!”, werd er steeds een beetje harder geroepen. Ineens realiseerde ik me dat ik op het vrijwilligersweekend was en wakker moest worden. Een bezorgde oudere stond aan de deur en vertelde dat er iemand was gevallen in de wc. Ik sprong mijn bed uit en trok snel een joggingbroek aan. Eenmaal bij de wc zag ik een dame op de grond liggen in het bloed. Snel checkte ik waar het bloed vandaan kwam en dit bleek uit haar arm te komen. Tijdens de val had mevrouw zich gestoten. Ik vroeg hoe het ging en of ze wist op welke locatie ze was. Mevrouw gaf duidelijk aan dat ze haar hoofd niet had gestoten, maar het viel me wel op dat ze verward overkwam. Samen met een andere vrijwilliger heb ik haar weer lekker in bed gelegd.

Tijdens de ochtendzorg vertelde ik aan mijn collega’s dat de spontane val van mevrouw mij niet lekker zat. Ik wilde graag naar haar toe. Tijdens het wassen vielen me geen gekke dingen op, behalve dan dat ze nog iets verward was. Eenmaal bij het ontbijt vroeg ik aan haar buurvrouw of zij de afgelopen tijd iets bijzonders gemerkt had. Die vertelde  dat mevrouw op donderdagavond netjes gekleed op het pad stond te wachten op de taxi. Waarop de buurvrouw gevraagd had waar ze heen zou gaan. “Ik ga naar het koor!”, gaf ze als antwoord. Dit vond de buurvrouw gek, het koor is namelijk op zondag.

Onderbuik

Mijn onderbuikgevoel klopte, het gaat niet goed met deze mevrouw. Maar ik besefte dat ik niks om handen heb voor het afnemen van testjes. Ik was tenslotte mee op een vrijwilligersweekend. In het verloop van de ochtend zag ik mevrouw verder achteruitgaan. Ze was vermoeider, had een grauwe kleur op haar gezicht en  gaf aan zich toch niet fit te voelen. Ik keek snel op Google welk verpleeghuis in de buurt was. Zodra ik daar arriveerde legde ik de situatie uit. Gelukkig begrepen ze mij en mocht ik hun spullen lenen zodat ik testjes kon afnemen bij mevrouw. Uit de testjes kwam een verhoogde temperatuur naar voren. Daarnaast een rustige, maar onregelmatige hartslag. De bloeddruk was normaal maar na het testen van de urine zagen we dat mevrouw kampte met een blaasontsteking. Dit vermoeden had ik al.

Mijn onderbuikgevoel bleek dus te kloppen. Samen met mevrouw vertrok ik naar het ziekenhuis. In een telefonisch overleg met familie, haalde ik daar haar medicatie op. Vlak hierna kreeg ik te horen dat er meer aan de hand was met mevrouw. Ze moest voor nader onderzoek in het ziekenhuis blijven. Mevrouw had een zeer kritieke toestand ….

Het laatste weekendje weg

Na dit slechte nieuws, gaf ik aan dat mensen na dit soort nieuws, normaal gesproken naar huis gaan om daar met hun geliefden te zijn. Het leek mij voor mevrouw dan ook geweldig als zij het weekend kon afmaken. We waren het met zijn allen over eens, het weekend maken we af.  Ondanks dat mevrouw aan einde van het weekend bekaf was, straalde ze enorm en had ze onwijs genoten. Tevens werd dit haar laatste weekendje uit…….