Vandaag ben ik patiënt - deel 1
13 juli Door Elke Kruizinga 0 reacties 

Lang heb ik getwijfeld om een écht persoonlijke blog te schrijven, maar toen dacht ik: “Waarom eigenlijk niet? This is life!” Het is nu een paar weken geleden dat ik niet de zorgverlener, maar de patiënt, bewoner en zorgvrager was. In deze blog in drie delen, deel ik hoe ik het ervaarde om als verpleegkundige nu zelf verzorgd te worden.

 

Het was dinsdagavond toen ik mijn laatste avonddienst draaide. Nadat ik mijn bevindingen had overgedragen aan de nachtdienst ging ik naar huis. Het miezerde een beetje op de weg terug en de lucht was gevuld met de geur van een heerlijke lentedag. Als ik thuiskom, steek ik de sleutel in het slot en zie meteen dat het licht in de woonkamer nog brandt. Terwijl hij anders op dit tijdstip al naar bed is, is hij nu nog wakker. Maar omdat hij morgen met mij meegaat, sluiten we samen de dag af en slaap ik gelukkig snel.

De dag

Het is iets voor half 11 als ik de grote centrale hal van het ziekenhuis in loop. “Net een veredelde spa dat ziekenhuis,” schiet door me heen. Maar tegelijk is dat een heel dubbel gevoel, want het heet tenslotte wel een ziekenhuis. Een gezondheidshuis zou ik een betere naam vinden. 

Bijzondere ramen

Als we net zitten, roept een dame mijn naam en zo lopen we, geflankeerd door tropische planten in de grote gangen, naar de afdeling. Ze meldt ons aan en wij wachten. Als ik om mij heen kijk zie ik de mooie binnentuin, maar ook de deuren. Deuren met ramen in de vorm van doodskisten. Een bewuste keuze? Mijn spagevoel is in ieder geval verdwenen…

Haarnetje of onderbroek?

Ik word opgeroepen en braaf lopen we achter de verpleegkundige aan. We nemen mijn gegevens nogmaals door voordat we naar zaal gaan. Eenmaal in de achterste kamer aangekomen, wil ik niet op het bed zitten, want dan voel ik mij echt een patiënt, dus pak ik een stoel. Om half 1 ben ik aan de beurt. Ik krijg het welbekende blauwe jasje aangereikt, witte sokken zo groot als Christmas stockingsen iets dat op een haarnetje lijkt, maar eigenlijk een onderbroek is. Of heb ik ‘m nu toch verkeerdom aan?

Wakker

Als ik wakker word, voel ik mij eigenlijk best goed. Wel moe, maar geen pijn. Totdat ik ga praten en bewegen. Bah, misselijk, wat voel ik mij ellendig … Ik krijg een kopje thee en m’n vriend zit glimlachend naast me en zegt dat alles goed is gegaan.

 

Lees hier deel 2 >