Vandaag ben ik patiënt - deel 2
14 juli Door Elke Kruizinga 0 reacties 

Lang heb ik getwijfeld om een écht persoonlijke blog te schrijven, maar toen dacht ik: “Waarom eigenlijk niet? This is life!” Het is nu een paar weken geleden dat ik niet de zorgverlener, maar de patiënt, bewoner en zorgvrager was. In deze blog in drie delen, deel ik hoe ik het ervaarde om als verpleegkundige nu zelf verzorgd te worden.

 

De avond is gevallen en ik voel me al wat beter. Ik deel de kamer met een andere man. Hij zegt tegen de verpleegkundige dat ze zijn vrouw wel mag bellen maar dat ze niet langs hoeft te komen. Dat vindt hij zo’n gedoe voor haar. Wat ik nu het liefst doe, is naar huis gaan. Ik heb geprobeerd om zo snel mogelijk mijn thee op te drinken en mijn yoghurt op te eten. Maar waarom koos ik eigenlijk voor yoghurt? Bah, wat zuur! Maar ja, als ik om iets anders vraag, vinden ze me vast vervelend… En het is niet dat het een vreselijk ziekenhuis is. Integendeel, maar daar liggen is gewoon niet voor mij weggelegd. 

Out of OK-look

De verpleegkundige van de afdeling had pauze. Ik wilde haar niet storen, maar ik moest toch echt naar het toilet én ik wilde naar huis. Toch maar bellen dan, want het was de eerste keer dat ik zou gaan lopen. Met kleine pasjes liep ik samen met mijn goede vriend de infuuspaal en de rustig afwachtende verpleegkundige richting het toilet. “Ik heb er wel eens slechter uitgezien,” dacht ik toen ik mezelf in de spiegel bekeek. De kleur van mijn OK-jurk staat me best goed en m’n haar zit nonchalant netjes. 

Naar huis!

Als ik m’n jurk omhoog doe om m’n onderbroek uit te doen, realiseer ik me dat ik die niet meer aan heb. Liep ik net dus in m’n blote kont naar het toilet? Nou ja, zoveel ondergoed was het nou ook weer niet, meer een haarnetje. Yes, ik had geplast! Het was niet veel, maar toch. Na een half uur komt de verpleegkundige terug met de bladderscan en ik ben met vlag en wimpel geslaagd. Op naar huis dus! Lekker in mijn eigen bedje liggen. Rap gaat het infuus eruit, doe ik mijn eigen kleren aan, wordt de rolstoel gehaald, pakken we de papieren mee en gaan we richting de auto. Nee, niet in een rolstoel naar buiten want daar voel ik mij te goed voor. Dus arm in arm met mijn toekomstige echtgenoot verlaat ik het ziekenhuis.

Weer yoghurt

De autorit naar huis was gelukkig niet al te lang maar wel lang genoeg om thuis de hal onder te spugen met iets wat nog op yoghurt leek. ‘Lieverd, ruim jij het even op? Ik ga denk ik op bed liggen.’ Hij was al lang blij dat het niet in z’n auto gebeurde … 

 

Lees hier deel 1 terug > 

Lees hier deel 3 >