Vandaag ben ik patiënt - deel 3
15 juli Door Elke Kruizinga 0 reacties 

Lang heb ik getwijfeld om een écht persoonlijke blog te schrijven, maar toen dacht ik: “Waarom eigenlijk niet? This is life!” Het is nu een paar weken geleden dat ik niet de zorgverlener, maar de patiënt, bewoner en zorgvrager was. In deze blog in drie delen, deel ik hoe ik het ervaarde om als verpleegkundige nu zelf verzorgd te worden. 

 

Ik viel als een blok in slaap, heb de hele nacht liggen snurken (van horen zeggen) en werd de volgende morgen nog half in de zitstand wakker. Heerlijk zo’n elektrisch bed! Ook maar besloten om de ochtend in bed te blijven. Of ben ik misschien al fit genoeg om de hele dag op te zijn? Maar als ik wil opstaan, weet ik meteen waarom ik op bed ben gebleven. Want eerst moet ik bedenken hóe je ook alweer uit bed moet komen … 

Ik ben een cliënt 

Met kleine pijntjes loop ik richting de badkamer en zoek naar de steunen die mij begeleiden bij de toiletgang. Oh ja, die ontbreken thuis! Met pijn en moeite kom ik weer overeind en hijs m’n broek omhoog. Ik bekijk mezelf in de spiegel en haal een tandenborstel door m’n mond. Zo, dat is beter. Als ik weer terug naar de slaapkamer schuifel, vraag ik m’n vriend of hij mijn benen in bed wil leggen want m’n buikspieren voelen aan als een bakje boter. Zo zie ik mezelf ineens als een van mijn cliënten; gelukkig kan ik me inhouden om niet te kreunen bij de dingen die ik doe.

Lekker hospitaliseren

De slaapkamer heb ik nu wel gezien en ik rol op een of andere manier weer uit bed. Met gepaste snelheid loop ik de trap af en installeer me op de bank. Mijn lieve vriend a.k.a. broeder voorziet mij van alles wat ik wens. Standaard een fles water met (suikervrije) ranja ‘on the side’, paracetamol, fruit, leesvoer en een gesmeerde beschuit, kopje thee als ik daarom vraag. “Hier kan ik wel aan wennen!” dacht ik. Laat mij maar lekker hospitaliseren. Ik snap mijn cliënten eigenlijk wel.

Ongeduldige eekhoorn

Maar ik ken mezelf langer dan vandaag en loop de volgende dag alweer door het huis alsof er niks is gebeurd. Nou ja, bijna dan. Ik heb het geduld van een eekhoorn, dus loop liever zelf overal naartoe dan dat ik erom vraag. Alweer zie ik mijzelf veranderen in een van mijn cliënten. Dom, dom, dom. Maar ja, wat doe je er aan! Ook al die prachtige boeketten rondom mijn leefgebied in de woonkamer doen mij goed. En alweer zie ik mijzelf veranderen in een van mijn cliënten … Goh, ik lijk net een mens.

 

Lees hier deel 1 terug > 

Lees hier deel 2 terug >