Busje
1 juni Door Fred Streefkerk 0 reacties 

In ons verpleeghuis was de patiëntenbus aan vervanging toe. Via sponsoring was al het nodige geld opgehaald, maar er was nog een tekort van 5.000 gulden om de bus ook daadwerkelijk aan te schaffen.

Plan

Aan de mannentafel werd die ochtend hard gespeculeerd over hoe je nu het snelste dat geld kon binnenhalen. Als laatste nam de heer Prins, beter bekend als Jantje het woord. Jantje woonde bij ons in het verpleeghuis in verband met een Cerebrale Parese. Door deze aandoening waren zijn bewegingen spastisch, met name van zijn armen en het praten ging hem moeilijk af.

“Mmmmmmmischien moet ik loten gaan verkooooopen voor een prijzenfestival?”
Alle mannen schoten in de lach en één van de reacties was: “Dat wordt toch helemaal niets, Jantje. Als jij wisselgeld moet teruggeven dan duurt dat een uur en mensen hebben geen zin om te wachten als jij trekkend en schuddend het wisselgeld pakt.”

Jantje liet zich niet van de wijs brengen en ging door zijn enthousiasme nog harder ‘schudden’. “Daaaaaaaat is het hem nu juist. We vragen drie vijftig voor een lot. Kopen ze er één dan betalen ze vaak met vijf piek. Ik moet wisselen en dat duuuurt de mensen zo lang dat ze zeggen: laat het wisselgeld maar zitten. Willen ze twee loten dan betalen ze gauw met een tientje en bij drie loten wordt het elf vijftig en voilà er moet weer gewisseld worden.” Hij sloot zijn zakelijk betoog af met een big smile op zijn gezicht. “Wat wat wat zeggen jullie daarvan?”

Weddenschap

Na mijn dienst liep ik nog even langs de mannentafel om de uiteindelijke besluitvorming te horen. De heer Dekker, een oud-medewerker van de Boerenleenbank, had de financiële berekening gemaakt en was tot de conclusie gekomen dat er 1428 loten verkocht moesten gaan worden. Familie zou benaderd worden voor de nodige prijzen en de start van de verkoop zou starten op vrijdag 12 mei, de dag van de verpleging. Jantje nam nog even het woord. “Ik wed dat ik duizend loten ga ver-ver-verkopen en dat er dan al 5000 gulden is opgehaald.”
Ik liet de mannen alleen met het gesprek dat daarop volgde.

12 mei

Op 12 mei zat Jantje in de centrale hal. Die dag was het extra druk in het verpleeghuis daar de dag van de verpleging groots werd gevierd. “En hoe gaat het Jantje?” “Goed hooooor!” kwam er met horten en stoten uit. Hij liet me zijn kistje met geld zien waar de briefjes van 10 en 25 gulden uitpuilden. “Zo zo zo gezegd zo gedaaaaan,” zei hij terwijl hij trots keek naar het kistje met geld.

De mannen van de mannentafel hadden in de hal een strategische plek gekozen  om het werk van Jantje te aanschouwen. Ik liep even naar hen toe en vroeg: “Hoe gaat het mannen?” “We gaan de weddenschap verliezen. Ongelofelijk, maar het lijkt wel of Jantje harder schudt dan ooit. Je ziet de mensen het geld geven en ze zeggen er direct bij laat de rest maar zitten”.

Trekkingsuitslag

Vrijdagavond om zeven uur stond ik in de recreatiezaal naast Jantje terwijl de directrice de lootjes uit de doos trok waarop een prijs was gevallen. Het was Jantje gelukt om die dag 999 loten te verkopen en daarmee de 5000 gulden binnen te halen voor de nieuwe bus. 

Elke keer als er een lotnummer werd genoemd, schudde Jantje nog ongecontroleerder dan bij het vorige nummer. “Mmmmmmmmmm” hoorde ik hem zeggen. “Ben je moe Jantje?” vroeg ik hem. “Neeeeeee, maar mmmmmm……. medicijnen!”
Op dat moment viel bij mij het kwartje. 

Voordat ik Jantje naar zijn kamer bracht, liep ik nog even langs de mannen. “Ik help Jantje even met naar bed gaan, hij is namelijk erg moe van deze inspannende dag.” De mannen knikten allemaal beteuterd, zij hadden namelijk de weddenschap verloren.

Medicijnen

Ik hielp Jantje met het aantrekken van zijn pyjama wat geen gemakkelijk karweitje was omdat Jantje meer last van spasme had dan dat ik ooit had gezien. “Mmmmmedicijnen in mijn kastje!”
Ik trok het laatje open van zijn nachtkastje en daarin zaten alle medicijnen die hij de afgelopen week niet had ingenomen.
“Ik wilde winnen en dat is me gelukt!” zei hij met een big smile op zijn gezicht.
Regelmatig zie ik nu nog busjes voor rolstoelvervoer rijden en elke keer zie ik dan het triomfantelijke gezicht van Jantje voor me.

Ik ben er nooit achter gekomen welke weddenschap de mannen precies hadden afgesproken. Dat Jantje zijn medicijnen die week niet had ingenomen, is ook een geheim gebleven.

Fred Streefkerk

Fred Streefkerk is na zijn werk in de gezondheidszorg (CCU en IC verpleegkundige) verantwoordelijk geweest als commercieel manager in diverse bedrijven, heeft een trainingsbureau gehad en is opgeleid als psychodynamisch therapeut. Sinds 2006 werkt hij, samen met zijn partner, in hun psychodynamische praktijk Samtosha. Hun specialisatie is de begeleiding van mensen in burn-out en stressmanagement.