Menselijke fout
2 mei Door Fred Streefkerk 4 reacties 

Het was in “hun” verpleeghuis waar je een stage moest lopen als je werd opgeleid in een somatisch verpleeghuis. Dat van “ons” was somatisch en dat van “hun” was geriatrisch. Mijn eerste dagen waren erg wennen. Mensen die verdwaald rondliepen en je elke keer de weg vroegen naar de bushalte of patiënten die speelden met eten. Dat was ik in ons verpleeghuis niet gewend. De opvang was goed en omdat ik collega’s tegenkwam met wie ik de opleiding deed, aardde ik er snel.

Loper

Ik werkte tijdens mijn stage van vier maanden op II-zuidoost. Een afdeling waar de mobiliteit van de bewoners minimaal was. De andere afdeling op deze etage was II-noordwest. Hier waren de bewoners veel mobieler en velen liepen dan ook langs onze zusterpost als ze hun ronde maakten. Er was namelijk een open verbinding tussen de twee verschillende afdelingen. Om van de afdelingen af te kunnen had ik een loper gekregen om de deur naar buiten te kunnen openen. Na een paar dagen was mij duidelijk dat dit een onmisbaar instrument was om jezelf van de geriatrische wereld naar de bewoonde wereld te verplaatsen.

Stropdas

Ik was opgeleid om bewoners er netjes en verzorgd te doen uitzien. Op een geriatrische afdeling krijgt zoiets een andere dimensie en bij vele bewoners vond ik het dan ook een uitdaging om hen die verzorgde ‘look’ te geven. Zo ook een kleine, Aziatisch uitziende man. Hij kwam mij tegemoet en van grote afstand kon je zien dat zijn stropdas scheef hing en zijn bovenste knoopje van zijn overhemd los zat. Ik maande hem te stoppen en zei tegen hem: “Kom, ik zal u eens netjes aankleden!” hij stopte en liet gewillig toe dat ik alles op orde bracht. Zijn enige, wat verbaasde reactie was: “Dank je wel broeder”. En hij vervolgde zijn weg naar de andere afdeling.

Dokter

De dag erop kwam hij me wederom tegemoet lopen. Zijn stropdas hing weer op half zeven en ik nam de moeite om dit te corrigeren. Ik vroeg: “Hoe heet u eigenlijk?”. “Ik heet Tan, dokter Tan” antwoordde hij me terwijl ik zijn bovenste knoopje dichtmaakte. 
“Zo, dus u bent dokter geweest”. “Nee, ik ben nog steeds dokter!” zei hij met een brede glimlach op zijn gezicht.
Ik was er inmiddels achter dat geriatrische patiënten het soms fijn vinden om over het verleden te praten en heden en verleden nog al eens door elkaar gooien. Ik keuvelde zo nog even door met hem over zijn vak en wat hij allemaal in zijn leven had gedaan en nam daarna afscheid waarbij ik hem nog zei: “Wilt u aan één van de broeders of zusters op uw afdeling vragen of ze u een schoon overhemd willen aantrekken want op dit overhemd zitten wel erg veel vlekken?” Hij toverde wederom een grote glimlach op zijn gezicht en zei: “Ik zal het mijn vrouw vragen”.

Naar buiten

Zijn vrouw vragen!! Ik keek de heer Tan verbaasd na die zijn stap iets vertraagde toen hij bij de deur kwam waarmee je de afdeling af kon komen. Hij graaide wat in zijn broekzak, vond een sleutel en opende daarmee de deur. Hij keek nog eenmaal om met een nog grotere glimlach op zijn gezicht dan dat ik tot nu toe van hem had gezien. Ik stond daar aan de grond genageld en met open mond naar het tafereel te kijken. Hij zwaaide naar me en stapte door de deur, mij achterlatend met de gedachte: “Wie is dokter Tan, met een stropdas op half zeven en een bevlekt overhemd?”

Foutje

Ik stapte de zusterpost binnen en vroeg aan de hoofdverpleegkundige. “Wie is dokter Tan?” 
“Dokter Tan is de geneeskundig directeur van ons verpleeghuis. Waarom vraag je dat?” 
“Ik heb hem net ontmoet maar dat was wel erg bijzonder. Ik heb namelijk zijn stropdas goed gedaan en hem gezegd dat zijn overhemd wel erg vuil is!”
De hoofdverpleegkundige liep paars aan van de lach en gaf de reactie: “Hè, hè eindelijk iemand die het lef heeft er wat van te zeggen”.

Bedankt

De volgende dag kwam ik, op de afdeling, dokter Tan tegen. Hij was samen met de hoofdverpleegkundige visite aan het lopen. Hij stapte op mij af, gaf me een hand en zie: “Ik wil je, ook namens mijn vrouw, graag bedanken. Zij vond al geruime tijd dat ik er onverzorgd uitzag en jij hebt me dat op een subtiele wijze laten weten. Dank daarvoor”.
Nu was het mijn beurt om een grote glimlach te laten zien die ik de rest van mijn stage heb behouden. 

Fred Streefkerk

Fred Streefkerk is na zijn werk in de gezondheidszorg (CCU en IC verpleegkundige) verantwoordelijk geweest als commercieel manager in diverse bedrijven, heeft een trainingsbureau gehad en is opgeleid als psychodynamisch therapeut. Sinds 2006 werkt hij, samen met zijn partner, in hun psychodynamische praktijk Samtosha. Hun specialisatie is de begeleiding van mensen in burn-out en stressmanagement.