Schoolmeester
10 februari Door Fred Streefkerk 0 reacties 

Op maandagochtend had ik de verantwoordelijkheid voor de verzorging van de heer Smits. Een 96 jaar oude man die zijn hele leven schoolmeester was geweest. Hij leidde in ons verpleeghuis een teruggetrokken leven. Tijdens het aankleden had ik een gesprekje met hem.

“Volgende week donderdag is het uw verjaardag mijnheer Smits, u wordt dan 97 jaar. Gaat u nog een feestje geven?”, vroeg ik hem gekscherend. Zijn flauwe glimlach verraadde eigenlijk al het antwoord; “Ik zou wel willen broeder, maar mijn kinderen zijn alle twee al overleden, mijn kleinkinderen wonen allemaal te ver weg en mijn achterkleinkinderen weten helemaal niet hoe ze met me in contact kunnen komen.”

“Vroeger, toen ik nog schoolmeester was, was het een echt feest. Op de school werd het altijd groots gevierd maar nu…”, hij liet een diepe zucht, “...zal ik het in mijn eentje moeten doen. Of ben jij misschien volgende week donderdag aan het werk? Dan kunnen we samen een taartje eten?”

Hoe het gesprek verder ging weet ik niet meer maar dat mijn hersens op dat moment op topsnelheid draaiden weet ik nog precies.

Nee schudden en ja doen

Ik besprak tijdens de koffiepauze mijn ervaring met de heer Smits. Het hoofd van de afdeling, een wat norse vrouw die over het algemeen niet ergens voor te porren was, luisterde aandachtig. “Wat is je plan Fred om er voor de heer Smits wel een feestje van te maken?”, vroeg ze en plein public.

“Wellicht kunnen we volgende week donderdag de lagere school, die hier aan de overkant ligt, uitnodigen om voor de heer Smits te komen zingen?”, zei ik zonder blikken of blozen. “Maar dan wil ik wel dat u meegaat om het aan het hoofd van de school te vragen?” Ze keek me recht in de ogen aan, schudde drie keer met haar hoofd en zei toen de legendarische woorden. “Da’s een goed plan, ik zal hem bellen en vanmiddag gaan we daar samen langs om het verder te bespreken.”

Schoolmeester

Het hoofd van de school, de heer Vink, vond het een bijzonder leuk plan alleen was hij niet zo gecharmeerd om het ‘speciaal’ voor de heer Smits te doen. We kwamen tot een compromis 'Schoolbezoek aan het verpleeghuis'. 
In de ochtend de laagste klassen en in de middag de klassen 4, 5 en 6. 
Ontvangst van de kinderen, juffen en meesters in de aula en vandaaruit een rondleiding door het gehele verpleeghuis. Op onze afdeling zou men dan langs het dagverblijf lopen waar de heer Smits in bed zou liggen en hij op zijn verjaardag veel kinderen zou zien. “Wat ik me wel moest realiseren”, zei de schoolmeester op een toon die alleen door een schoolmeester wordt gebruikt, “dat er die dag ruim 200 kinderen het verpleeghuis zullen bezoeken.”

Verjaardag

Op zijn 97ste verjaardag hielp ik de heer Smits met wassen en aankleden en vroeg hem of er voor hem al was gezongen. “Nee broeder”, zei hij met een flauwe glimlach op zijn gezicht, “maar als jij dat wilt doen, ben ik al blij vandaag!”
Thuis had ik al wat voorbereidingen gedaan en zonder dat hij het in de gaten had, plakte ik een poster aan het voeteneind. Op die poster stond: “Ik ben de heer Smits en ben vandaag jarig! Je kan me niet blijer maken dan voor mij te zingen.” 
Met bed en al en “Lang zal hij leven” zingend reed ik de heer Smits naar het dagverblijf op onze afdeling.
Ik heb de gehele dag één grote smile gezien op het gezicht van de heer Smits. Elk half uur kwam er een groep kinderen langs en allemaal hebben ze ‘spontaan’ een lied voor de heer Smits gezongen. 

Nachtrust

Die avond ben ik nog even langs gegaan bij de heer Smits. Hij vertelde me dat hij een fantastische dag had gehad maar over een paar dingen had hij zich verbaasd. Hoe had ik het voor elkaar gekregen dat precies op zijn verjaardag er een schoolbezoek plaats had gevonden en nog verbaasder was hij dat iedereen wist dat hij die dag jarig was.
Ik trok de poster los van het voeteneinde van zijn bed en draaide de tekst naar hem toe.
Hij pinkte een traan van zijn gezicht en bedankte me voor de geweldige verjaardag. “Nu kan ik met een gerust hart gaan slapen,” zei hij met een geëmotioneerde stem. “Wat heb ik een geweldige verjaardag gehad, probeer dat volgend jaar maar eens te overtreffen!” 

Twee weken later is de heer Smits in zijn slaap overleden en heb ik het niet meer hoeven te overtreffen. Wel hebben we elk jaar een bezoek gehad van de lagere school. Maar het is nooit meer zo gezellig geworden als op de verjaardag van de heer Smits.

Fred Streefkerk

Fred Streefkerk is na zijn werk in de gezondheidszorg (CCU en IC verpleegkundige) verantwoordelijk geweest als commercieel manager in diverse bedrijven, heeft een trainingsbureau gehad en is opgeleid als psychodynamisch therapeut. Sinds 2006 werkt hij, samen met zijn partner, in hun psychodynamische praktijk Samtosha. Hun specialisatie is de begeleiding van mensen in burn-out en stressmanagement.