Suïcidaal
8 augustus Door Fred Streefkerk 0 reacties 

Na mijn opleiding als ziekenverzorger wilde ik graag verder studeren in de gezondheidszorg. Het liefst een inservice-opleiding. Je had destijds de keuze uit twee richtingen; de A (Ziekenhuis) of de B (Psychiatrisch Ziekenhuis). Het voordeel van zo’n opleiding was dat je in dienst was van het ziekenhuis en vaak goedkoop, intern, een kamer kon huren.
Zo solliciteerde ik ook in psychiatrisch ziekenhuis Vrederust in Halsteren.

Procedure

Ik was uitgenodigd om een gehele dag(!) een sollicitatieprocedure te volgen. De ochtend zou bestaan uit een aantal gesprekken met personeelszaken, afdelingshoofden en iemand van de dagtherapie en de middag zou in het teken staan van verschillende testen. Aan het eind van de dag zou ik direct horen of ik wel of niet was aangenomen. 
Wat een dag was dat! Het meest interessante was de rondleiding langs de verschillende paviljoens. Ik kreeg van één van de afdelingshoofden uitleg welke patiënten er allemaal verbleven in de verschillende paviljoens.
“Bewoners zijn toch ook vaak suïcidaal”, vroeg ik in al mijn onschuld, “om al de paviljoens zie ik prachtige bomen, schep je daar dan geen mogelijkheden mee dat de mensen zich ophangen?”.
Het afdelingshoofd schoot in de lach en gaf mij daarna uitleg dat door de medicijnen die de patiënten kregen er op het terrein nauwelijks zelfmoorden voorkwamen. En mochten ze wel suïcidaal zijn dan verbleven ze in gesloten paviljoens.

Boom

De middag heb ik in een kamertje gezeten om verschillende testen te maken. Inzicht, intelligentie, cijferreeksen, syllogisme, etc. Niet echt mijn ding. Als laatste kreeg ik een groot vel papier en verschillende kleurpotloden met de opdracht: “Teken jouw boom!”.
Na alle denk-inspanningen vond ik dat een fijne creatieve opdracht en gezien de vele bomen die ik had gezien tijdens de rondleiding was dit een makkie. Ik leefde me vervolgens helemaal uit. 
Mijn boom had een dikke stam, mooie takken die van dik naar dun liepen, hier en daar nog wat bladeren, het was tenslotte herfst, en ook een nog niet geplukte appel ontbrak niet aan mijn ‘kunstwerk’. 
Ik was eerder klaar dan de 15 minuten die er voor waren gegeven en dat was mijn valkuil. Ik ging mijn boom nog mooier maken. Ik tekende een knoest in mijn mooie dikke stam en aan de dikste tak hing ik een touw met van die knopen waar je lekker aan kon slingeren. Vol trots gaf ik mijn tekening aan de psycholoog welke mij snel daarna zou uitnodigen voor de nabespreking. 

Suïcidaal

Het werd een slechtnieuwsgesprek. Ik was niet aangenomen. Ik had de verschillende testen goed tot zeer goed gemaakt, de gesprekken met de verschillende disciplines waren als prettig ervaren maar…… mijn boom! Ik was niet verlegen want ik had de boom midden op het papier getekend, ik was verbonden met het aardse en mijn voorouders omdat ik wortels aan mijn boom had gegeven. Ik had ook al wat levensrijpheid daar mijn boom bladeren en vruchten droeg. Was tot dan toe de uitleg van de psycholoog.
Alleen: “Waarom hield suïcide me zo bezig? Je hebt al gesproken met het afdelingshoofd over suïcidale patiënten en nu teken je jouw boom met daaraan een touw. Ben je van plan daar gebruik van te willen maken?”
Ik was met stomheid geslagen en gaf nog als uitleg dat ik zeker het touw ging gebruiken omdat ik het zag als een speelattribuut en niet als touw om mezelf aan op te hangen.
De psycholoog adviseerde me om eens te gaan praten met één van zijn collega’s daar er potentieel wel een suïcidaal gevaar in mij zat.
Ik verliet Vrederust met gemengde gevoelens. Wat als ik niets meer aan mijn tekening had veranderd? Was ik dan wel aangenomen geweest? En waarom begon de psycholoog niet over mijn knoest? Die vond ik zelf namelijk veel interessanter.

A-verpleging

Drie maanden later ben ik aangenomen in het Rooms Katholiek Ziekenhuis in Dordrecht om de inservice-opleiding te volgen tot A-verpleegkundige. Midden in de tuin van dit ziekenhuis stond een kapelletje en daarnaast een hele grote boom. ‘Mijn Boom’ zoals ik hem noemde. Met alles erop en eraan. Stam, bast, takken, bladeren en een hele grote knoest. Wat ontbrak was een touw. Die hadden ze eraf gehaald zodra ik in het ziekenhuis kwam werken. Ik was tenslotte suïcidaal…

 

Fred Streefkerk is na zijn werk in de gezondheidszorg (CCU en IC verpleegkundige) verantwoordelijk geweest als commercieel manager in diverse bedrijven, heeft een trainingsbureau gehad en is opgeleid als psychodynamisch therapeut. Sinds 2006 werkt hij, samen met zijn partner, in hun psychodynamische praktijk Samtosha. Hun specialisatie is de begeleiding van mensen in burn-out en stressmanagement.