Zoals het klokje thuis tikt
9 oktober Door Fred Streefkerk 0 reacties 

In het verpleeghuis waar ik mijn opleiding begon, was het niet de bedoeling dat bewoners eigen spullen meenamen om de kamer een huiselijk gevoel te geven. Uiteraard stond er wel hier een daar een foto van kinderen, kleinkinderen of oude trouwfoto’s maar meer dan dat was niet toegestaan. Soms moet je daar eens verandering in aanbrengen….

Slecht slapen

Tijdens de overdracht van nacht naar dag werd er wederom melding gemaakt dat de heer Maas slecht had geslapen en eigenlijk de gehele nacht had lopen ‘spoken’. De dienstdoende nachtzuster had zelf besloten om de heer Maas een onrustband om te geven maar volgens mijn collega’s had dat de zaak alleen maar erger gemaakt. Ik kreeg die ochtend de heer Maas toegewezen om te verzorgen. 

Ik wil naar huis

Mijnheer Maas was een aardige kerel. Hij was niet echt groot, maar beresterk. Hij had zijn werkzame leven gewerkt als ‘klinker’. Hij sloeg klinknagels vast in staalconstructies zoals bij bruggen. Ik vond hem half hangend in zijn onrustband en ik vroeg hoe het met hem ging. “Ik wil naar huis broeder!” was zijn enige reactie. De afgelopen maanden was hij mentaal wat achteruit gegaan en er waren tekenen van lichte dementie. Ik verzorgde hem en hij kletste honderduit over welke bruggen hij allemaal in elkaar had geslagen. Ik vroeg hem hoe het thuis bij hem was. “Heel fijn, mijn vrouw was er altijd en de klok tikte er altijd zo gezellig. Zo’n pendule die je aan de muur moet hangen. Zullen we samen gaan kijken broeder?”.

Pendule

Die middag kwam zijn kleinzoon op bezoek. Ik maakte een praatje met hem en vroeg hem waar de pendule was gebleven die bij zijn opa aan de muur had gehangen. “Die heb ik meegenomen en hangt nu bij mij aan de muur maar ik krijg hem niet aan de praat. En als hij het wel doet, loopt hij niet op tijd”. Ik stelde voor dat het wellicht een idee was om in de kamer van zijn opa de pendule aan de muur te hangen. Om het thuisgevoel weer terug te brengen. Het plan was gesmeed.

Nacht

Op vrijdag ging ik de nachtdienst in en om 23 uur had ik een afspraak met zijn kleinzoon. Het was zeker not done om zomaar eigen spullen naar binnen te smokkelen maar ik wilde het experiment graag aangaan om te kijken of de heer Maas beter zou gaan slapen. Samen hingen we de klok op en draaiden de veren op om de klok in werking te zetten maar helaas. De slinger gaven we een ‘zwiep’ maar na een aantal gezellige tikken hing hij weer stil in het midden. De heer Maas die ons had bezig gezien zei op een moment. “Blijf eens van mijn klokkie af, zo doet  ie het niet”. Hij stapte uit bed en hing de klok een beetje scheef. Deed het deurtje open, gaf de slinger een ‘zwiep’, draaide de wijzers op het goede uur en zei; “Mooi zo, die doet het weer, het lijkt wel alsof ik thuis ben”.

Overdracht

De gehele nacht heeft de heer Maas geslapen. Ik was er dan ook trots op om tijdens de overdracht de dagploeg te vertellen; “De heer Maas is niet onrustig geweest en heeft de gehele nacht geslapen als een roos”. 
Het hoofd van de afdeling keek mij verbaasd aan en vroeg; “Hoe heb je dat nu weer voor elkaar gekregen Fred?”. Mijn antwoord was destijds: “Zoals het klokje thuis tikt tikt het nergens”. Ik liet mijn collega’s in verwarring achter.
De volgende nacht kwam ik op de kamer van de heer Maas. Zijn klok hing er nog en aan de klok hing een briefje van de hoofdzuster. “Laten hangen, slaapmedicatie van de heer Maas”.

Fred Streefkerk

Fred Streefkerk is na zijn werk in de gezondheidszorg (CCU en IC verpleegkundige) verantwoordelijk geweest als commercieel manager in diverse bedrijven, heeft een trainingsbureau gehad en is opgeleid als psychodynamisch therapeut. Sinds 2006 werkt hij, samen met zijn partner, in hun psychodynamische praktijk Samtosha. Hun specialisatie is de begeleiding van mensen in burn-out en stressmanagement.