Mirjam en Jessica startten een blog over EMB-zorg
30 januari 0 reacties 

Collega’s Jessica en Mirjam werken samen op een woning voor mensen met ernstige meervoudige beperkingen (EMB). Hun werk en hun cliënten gaan hen zo aan het hart, dat ze een blog zijn begonnen om meer duidelijkheid te geven over deze bijzondere doelgroep en de zorg die zij nodig hebben.

De locatie waar de twee collega’s werken, bestaat uit vier woningen en drie dagbestedingen. De cliënten in hun groep variëren in leeftijd van 22 tot 54 jaar, maar hebben een IQ-leeftijd tot maximaal 2 jaar. Dat betekent dat zij extra zorg en ondersteuning nodig hebben in hun hele dagelijkse functioneren. 

Mirjam: “Wij helpen de cliënten met alles. Ze kunnen bijvoorbeeld niet lopen en zitten in een aangepaste rolstoel. ‘s Ochtends halen we de cliënten met de tillift uit bed en brengen we hen naar de badkamer om hen met behulp van de douchebrancard te douchen of in bad te doen. Na het ontbijt gaan we naar de dagbesteding waar we wisselende activiteiten hebben voor de cliënten. Zoals muziektherapie, snoezelen in de snoezelkamer, hondentherapie of gewoon een eindje wandelen. We hebben daarnaast ook een hydrobad waar ze samen met een therapeut in kunnen. Aan het eind van de dag gaan we weer terug naar de woning voor het avondeten. Daarna is er tijd om nog even te relaxen en brengen we ze weer naar bed.”

Liefde

Het is lichamelijk zwaar werk, maar beiden zouden hun werk voorlopig niet willen missen. “Het mooiste is de liefde die je ervoor terugkrijgt”, zeggen ze allebei. Mirjam: “Je brengt heel veel tijd met de cliënten door en bent de hele dag met hen bezig. De kleine signalen of gewoon een glimlach die je van hen terugkrijgt, daar doe je het voor.” 
Jessica: “Het is heel mooi om te zien hoe gelukkig je ze kunt maken met kleine dingen. Dan lees ik een verhaaltje voor en worden ze helemaal blij. Dat vind ik mooi.” 

Misverstanden

Het is dan ook een misverstand dat hun cliënten en mensen met ernstige meervoudige beperkingen niet van het leven kunnen genieten, laten Jessica en Mirjam weten. “Veel mensen denken dat ze niets kunnen of dat ze als een kasplantje leven. Maar dat is niet zo. We moeten hen helpen, maar ze kunnen wel degelijk iets. Zelf keuzes maken bijvoorbeeld. Door een klein signaal geven ze aan wat ze wel of niet willen en of ze iets leuk vinden of niet. Ze kunnen hun emoties laten zien en ze kunnen zeker genieten van wat er gebeurt. Je moet alleen de kleine dingen kunnen zien.”

Blog

De onbekendheid met mensen met ernstige meervoudige beperkingen (EMB) was een van de redenen dat Jessica en Mirjam een blog zijn gestart met advies, verhalen en tips over EMB-zorg. Mirjam: “We zijn met de blog begonnen om mensen in ons vakgebied, maar vooral ook daarbuiten, te laten zien wat EMB inhoudt en wat je allemaal wél met de doelgroep kan doen. Dat miste ik op internet heel erg. Vandaar dat we deze blog zijn gestart om heel breed informatie te geven. Over uitstapjes, mondzorg of voeding bijvoorbeeld.” 

Aangestaard

Ze gaat verder: “De doelgroep is ook vrij onbekend. Mensen die nog nooit met de doelgroep te maken hebben gehad, weten eigenlijk niet zo goed wat het inhoudt. En als je een dagje op stap bent met de cliënten, word je continu aangekeken of nagestaard.“ 
Jessica: “We snappen dat mensen kijken. Dat doen we zelf ook wel eens als we iemand in een rolstoel zien. Maar omdat wij dagelijks met de cliënten optrekken, zien wij hun handicap al niet eens meer. Voor buitenstaanders is dat natuurlijk heel anders. Onze blog is ook niet bedoeld om te zorgen dat mensen nooit meer kijken, maar wel om wat meer duidelijkheid en uitleg te geven.”

Zelf eten

Mirjam en Jessica werken binnen hun organisatie met de methodes Vlaskamp en Laccs. Door deze twee methodes te combineren kunnen de verpleegkundigen met behulp van werkdoelen de vaardigheden van bewoners uitbreiden, hen iets nieuws leren of achteruitgang voorkomen. 
Mirjam: “Een mooi voorbeeld hoe een werkdoel kan werken is van een cliënt die vroeger nog van alles kon, maar door omstandigheden achteruit was gegaan. We hebben met veel tijd veel van zijn oude vaardigheden weer terug weten te krijgen. Wij haalden hem bijvoorbeeld altijd met de tillift uit bed, maar we kwamen erachter dat hij nog best een actieve transfer kon maken en dat we hem alleen maar hoefden te ondersteunen. Hij komt nu zelf uit bed en hij kan zelf bepalen wanneer hij er ’s ochtends uit wil. Dan zie je waar je het voor doet en wat er nog mogelijk is. Natuurlijk is zo’n ontwikkeling niet voor iedereen mogelijk. We hebben ook wel eens doelen gesteld die uiteindelijk niet haalbaar bleken. Dan weet je ook hoe hoog je de lat kunt leggen bij een persoon en dat je hen niet gaat overvragen.”

Wat zouden jullie tegen andere verpleegkundigen willen zeggen?

Jessica: “Wij moeten ook wel eens met onze cliënten naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis zijn de protocollen gericht op een ‘normaal’ mens. Maar bij onze cliënten die verstandelijk en lichamelijk beperkt zijn, werkt het net weer iets anders. Verpleegkundigen weten soms niet wat ze ermee aan moeten. Wij zouden tegen hen willen zeggen: probeer met de begeleider samen te werken en vraag gerust ‘hoe doen jullie het’, hoe moeten wij het doen’, ‘wat speelt er rond deze cliënt‘ en 'moeten we ergens rekening mee houden?’. Het is begrijpelijk dat je het niet weet als je er niet dagelijks mee te maken hebt. Maar als je het niet weet, vraag ernaar, zodat we samen goede zorg kunnen geven.”

Meer weten? Bekijk de blog van Jessica en Mirjam over EMB-zorg